Ponadto formujący się obiekt znajduje się w układzie w miejscu, które w przyszłości może sprzyjać obecności ciekłej wody na jego powierzchni.
Po dokładniejszych badaniach naukowcy doszli do wniosku, że duża część gazu w dysku rozproszyła się lub opadła na gwiazdę (co prawdopodobnie sprzyja formowaniu się planet skalistych), cząstki pyłu natomiast zaczęły się sklejać w większe głazy i planetoidy. Na tym etapie w Układzie Słonecznym ukształtowały się już gazowe olbrzymy, a Ziemia i Wenus były w trakcie formowania.
We wrześniu 2007 roku astronomowie z Applied Physics Laboratory na Uniwersytecie Johna Hopkinsa przy użyciu Teleskopu Spitzera potwierdzili odkrycie dysku. Odkryli też, że dzieli się on na 3 pasy, z czego jeden, znajdujący się w odległości około 1,8 AU, czyli w strefie sprzyjającej życiu, zawiera większość materiału. Jego temperatura wynosi około 440 kelwinów (ok. 713 °C). Dwa pozostałe pasy rozciągają się w obszarach od 4 do 9 oraz od 30 do 80 AU i są znacznie zimniejsze.
Naukowcy ustalają obecnie czy materiał, z którego składa się dysk jest podobny do materiału, z którego powstała Ziemia i inne planety Układu Słonecznego. Wykorzystują w tym celu między innymi wiedzę zdobytą podczas misji do komet i asteroid.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gwiazdy podwójne Kategoria:Gwiazdy typu widmowego F Kategoria:Gwiazdozbiór Centaura