część), Rakowice, Czyżyny, Łęg, Rybitwy, Stary Bieżanów, Rżąkę, Prokocim, Wolę Duchacką, Piaski Wielkie, Kurdwanów) 1943 – 285 000 (straty w trakcie II wojny światowej, zwłaszcza wśród ludności żydowskiej) 1945 – 298 500 1946 – 299 396 (spis statystyczny) 1950 – 343 638 (Spis powszechny w 1950, napływ repatriantów z Kresów Wschodnich) 1955 – 428 231 (1951 – przyłączono Nową Hutę, w tym Mogiłę, Bieńczyce, Mistrzejowice, Zesławice, Kantorowice, Krzesławice, Grębałów, Luboczę, Wadów, Pleszów, Ruszczę, Branice) 1960 – 481 296 (Spis powszechny w 1960; napływ ludności, głównie do Nowej Huty) 1961 – 490 000 1962 – 495 600 1963 – 505 400 1964 – 512 900 1965 – 520 145 1966 – 530 400 1967 – 554 800 1968 – 565 300 1969 – 576 500 1970 – 583 444 (Spis powszechny w 1970) 1971 – 595 100 1972 – 609 954 1973 – 657 276 (1973 – przyłączono Kościelniki, Górkę Kościelnicką, Łuczanowice, Tyniec, Sidzinę, Opatkowice, Swoszowice, Wróblowice, Rajsko, Soboniowice, Kosocice, Przewóz, Przylasek Rusiecki, Przylasek Wyciąski, Wolicę, Wyciąże, Olszanicę, Mydlniki, Nowy Bieżanów oraz części wsi: Libertów, Lusina, Zbydniowice i Batowice) 1974 – 668 275 1975 – 684 600 1976 – 700 700 1977 – 712 600 1978 – 693 200 (Spis powszechny w 1978) 1979 – 706 100 1980 – 715 707 1981 – 722 903 1982 – 730 880 1983 – 735 060
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ludność Krakowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.