W latach 1821–1830, a więc po śmierci Stanisława, jego żona Aleksandra Potocka, utworzyła nad stawem Gaj. Był to ogród-pomnik poświęcony pamięci Potockiego i jego brata Ignacego, współtwórcy Konstytucji 3 Maja. Złożyły się nań sarkofag, obeliski i kamienie z napisami oraz drzewa sadzone przez krewnych i przyjaciół obu mężów stanu. Największy i najbardziej okazały był sarkofag wzorowany na antycznym grobowcu Scypiona, ufundowany przez Aleksandrę Potocką w 1824 r. Z tej też fundacji powstał obelisk zwieńczony marmurową urnąDzieje Mokotowa, red. Józef Kazimierski [et al.], Warszawa 1972.. W sadzeniu drzew uczestniczyli m.in. Samuel Bogusław Linde, Julian Ursyn Niemcewicz, Stanisław Staszic czy Zygmunt Vogel.

Gucin pozostał własnością rodu Potockich zaledwie do 1856 r. Potem był dzierżawiony, stopniowo niszczał, dewastowała go również miejscowa ludność. Nie powiodła się próba ratowania obiektu - postawienie domku stróża i nowego ogrodzenia zaprojektowanego przez Franciszka Marię Lanciego.

Największe zniszczenia przypadły na lata 1939–1945. Wówczas wycięto wszystkie drzewa na wzgórzu i większość drzew w Gaju.

W czasach PRL-u na terenie Gaju funkcjonowało Przedsiębiorstwo Centrali Rybnej.

Zobacz też Gucin Gaj

Przypisy

Kategoria:Osiedla w Warszawie Kategoria:Stary Służew