Runy (alfabet runiczny) – alfabet używany przez ludy germańskie, zwany przez nich fuþark. Niekiedy nazwę „runy” odnosi się także do systemów piśmienniczych stosowanych przez ludy tureckie, takich jak alfabet orchoński i rowasz Madziarów. Używany również w obrzędach magicznych.
thumb|300px|Fuþark starszy – transliteracja thumb|300px|Fuþark młodszy w dwóch odmianach: u góry – duńskiej, u dołu – szwedzko-norweskiej thumb|300px|Fuþark starszy – powiększenie thumb|300px|Fragment kamienia runicznego ze zbiorów Uniwersytetu w Oslo
Historia i pochodzenie Według wierzeń nordyckich runy podarował ludziom bóg OdynThe Poetic Edda, Sayings of the High One 139,164, translated by Carolyne Larrington, p. 34,38.. Nauczał ich także Reg, inaczej zwany HeimdallEdda starsza: Pieśń o Rigu 36.
Najstarszy znany zapis runiczny pochodzi z drugiej połowy II wiekuStoklund, M. (2003), „The first runes – the literary language of the Germani”, The Spoils of Victory – the North in the Shadow of the Roman Empire, Nationalmuseet, p.173. Przedmioty z napisami runicznymi pochodzącymi z tego przedziału chronologicznego, np. miecze, groty, grzebienie, sprzączki, tabliczki odnaleziono na stanowiskach bagiennych w Vimose i Illemose na wyspie Fionia oraz grot z zadziorami pochodzący z Øvre Stabu w NorwegiiMarian Adamus.