thumb|"Tańce polskie", okładka zbioru nut, 1890 thumb|300px|Obraz Józefa Chełmońskiego Oberek (1878) Polskie tańce narodowe – tańce wywodzące się z tańców ludowych z terenów całej Polski. Przyjmuje się wyróżnienie pięciu tańców o charakterze narodowym (krakowiak, polonez, mazur, oberek i kujawiak), które w trakcie rozwoju historycznego znacząco odbiegły od pierwowzorów wiejskich. Pierwsze próby klasyfikacji tańców narodowych podejmowano w XIX w.Kazimierz Brodziński: O tańcach polskich, [w:] Gazeta Krakowska, 1831, nr 236-242.Łukasz Gołębiowski: Spis rzeczy zawartych w 4 tomach opisujących zwyczaje i obyczaje Polaków, Warszawa 1830.Łukasz Gołębiowski: Gry i zabawy różnych stanów w kraju całym lub w niektórych tylko prowincjach, Warszawa 1831.
Nazwy i cechy polskich tańców narodowych krakowiak – żywy, polski taniec ludowy z okolic Krakowa, zaliczany do polskich tańców narodowych, w metrum 2/4 i w charakterystycznym, synkopowanym rytmie. Nazwa tańca pochodzi z XVIII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak, przebiegany. polonez (fr. Polonaise – polski) – nazywany pierwotnie chodzonym. Jest polskim tańcem dworskim, choć jego korzenie tkwią w muzyce ludowej. Cechy: dostojny, raczej powolny, akcent na raz, metrum 3/4.