Wkrótce schronisko na Turbaczu przejął Kazimierz Musil-Tarłowski, przed wojną jeden z czołowych polskich tenisistów, który do tej pory formalnie prowadził schronisko na Lubaniu. Miał on dobre stosunki z władzami okupacyjnymi, a żandarmi często przebywali na Turbaczu, obserwując przez lornetki okolicę. Znacząco utrudniało to działalność lokalnych grup partyzanckich, a zwłaszcza członkom oddziału AK porucznika Krystyna Więckowskiego – „Zawiszy”, którzy byli lokatorami obozu ziemianek na Czerwonym Groniu, poniżej Polany Gabrowskiej. W tej sytuacji „Zawisza” podjął decyzję likwidacji schroniska. 12 listopada 1943 wieczorem partyzanci eksmitowali Tarłowskiego, który uciekł w kierunku Kowańca, po czym znalezioną w schronisku naftą oblali budynek i go podpalili. Było to pierwsze schronisko w polskich Karpatach Zachodnich, które spłonęło od początku wojny. Z obiektu pozostały kamienne ruiny, które stały tu jeszcze wiele lat po zakończeniu wojny.