ευ eu „dobry, ładny”; πτιλωτος ptilōtos „pierzasty”, od πτιλον ptilon „pióro”; ουρα oura „ogon”.

Zasięg występowania Kotek bengalski występuje w południowej, południowo-wschodniej i wschodniej Azji zamieszkując w zależności od podgatunku: P. bengalensis bengalensis – południowa i południowo-wschodnia Azja od Pakistanu do Chińskiej Republiki Ludowej i prawdopodobnie w półwyspowej części Tajlandii i Malezji, w tym wyspy Hajnan. P. bengalensis euptilurus – Mandżuria, Rosyjski Daleki Wschód, Korea, Tajwan, wyspy Iriomote i Cuszima.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 45–75 cm, długość ogona 19,5–31,5 cm; masa ciała 1,7–7,1 kg. Generalnie ich ciężar wzrasta przed zimą i tracą ją wraz ze zbliżającą się wiosną. Kotek bengalski wielkością przypomina smukłego kota domowego, posiada jednak dłuższe nogi i dobrze wykształcone błony między palcami łap. Drobna głowa naznaczona jest dwiema równoległymi, ciemnymi pręgami, a pysk rozjaśniony bielą. Z tyłu dość długich, zaokrąglonych uszu znajduje się biała plamka na czarnym tle. Ciało i kończyny pokrywają ciemne plamki o zróżnicowanym kształcie i kolorze, przez grzbiet biegną dwie lub trzy podłużne pręgi. Ogon wynosi około połowy długości całego ciała. Na całym swoim terenie występowania kotek bengalski jest tak bardzo zróżnicowany, że dawniej uważano te odmiany za oddzielne gatunki.