Tadeusz Gliński (ur. 22 stycznia 1933 w Kotowie Starym, zm. 21 listopada 1993 w Ołtarzewie), rzymskokatolicki duchowny, pallotyn, historyk polskich pallotynów.
Życiorys Był synem Władysława i Aleksandry z Nizińskich. W 1950 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego pallotynów w Wadowicach na Kopcu; po ukończeniu nowicjatu w Ząbkowicach Śląskich 7 lipca 1953 złożył pierwszą profesję. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Seminarium Duchownym w Ołtarzewie i tam też złożył profesję wieczystą 5 lipca 1957, a 11 czerwca 1959 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Zygmunta Choromańskiego. W latach 1959–1960 odbył tirocinium w Gdańsku, po czym pozostał w tym mieście w pracy duszpasterskiej. Zyskał opinię „wyróżniającego się i oryginalnego” kaznodziei (J. Mandziuk). W jednym z gdańskich liceów ogólnokształcących uzyskał również państwowe świadectwo dojrzałości. W latach 1962–1963 pracował jako duszpasterz w Kisielicach.
Realizując swoje pasje historyczne, w latach 1963-1969 odbył studia na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uwieńczone dyplomem magistra historii na podstawie rozprawy Opinia Długosza o kongregacji Kanoników Regularnych. Od września 1969 wykładał historię Kościoła w seminarium ołtarzewskim.