Ateas, Atheas, Ateia, Ataias, Atej, Ateus (ur. ok. 429 p.n.e., zm. 339 p.n.e.) – władca Scytów, twórca potęgi państwa scytyjskiego w V i IV wieku p.n.e.
Opisywany przez pisarzy starożytnych – Strabona, Plutarcha, Klemensa z Aleksandrii, Pompejusza Trogusa.
Rządy Nie jest jasne czy Ateas wywodził się, czy nawet był związany z dotąd panującą dynastią scytyjską. Wielu historyków widzi w nim uzurpatora, który przejął władzę nad Scytią siłą, eliminując przedstawicieli poprzedniej dynastii. Około połowy IV wieku p.n.e. rozciągnął swoją władzę na rozległe tereny Nadczarnomorza od Donu do Dunaju, a stolicą jego państwa był gród nad Dnieprem, znany obecnie historykom i archeologom pod nazwą Grodzisko Kamjanśke. Strabon pisał, że Ateas był władcą „wielkiej liczby Scytów”.
Plutarch pozostawił kilkanaście anegdot dotyczących charakteru Ateasa i jego stosunku do kultury greckiej. Pewnego razu Ateasa wezwał jeńca Ismaniasza, doskonałego gracza na fujarce, i nakazał mu zagrać. I wtedy, kiedy inni podziwiali grę Ismaniasza, władca stwierdził, że bardziej przyjemnym byłoby dla niego usłyszeć końskie rżenie.