Pomimo wielkich różnic między regionami Indii (wyraźnych zwłaszcza w hinduizmie ludowym i w niższych warnach) jedność propagowana przez braminów umożliwia wyznawcom hinduizmu w miarę swobodne uczestnictwo w różnych formach kultu, sztuki religijnej i w różnych zasadach teologicznych ponad podziałami etnicznymi, językowymi, a nawet kastowymi. Mimo tej wiążącej funkcji „Wielkiej Tradycji”, rzeczywista różnorodność wewnętrzna hinduizmu nie może być jednak negowana, istnieje więc tendencja, by w badaniach religioznawczych koncentrować się na konkretnych wspólnotach religijnych (sampradaja), ale nie w oderwaniu, tylko w ich relacjach do dharmy – samrapadaja jest więc pewnym łańcuchem przekazywania Wielkiej Tradycji (stąd w hinduizmie duża rola guru, głównego nośnika tego łańcucha).
Poczucie wspólnoty wśród wszystkich hinduistów jest jednak późne. Indie były krajem stosunkowo zamkniętym, oddzielonym geograficznie i gospodarczo od innych regionów świata – poczucie wspólnoty nie było więc im długo potrzebne, można je określić jako „świat sam dla siebie”. Poczucie wspólnoty religijnej (a później także etnicznej) hinduistów kształtowało się w XIII-VI wieku, pod wpływem najazdów muzułmańskich i uświadomienia sobie odrębności od wyznawców islamu.