W 1906 był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Po I wojnie światowej Naczelnik Gmachów Państwowych, zaprojektował takie obiekty jak kościoły w Zagłobie, Komarowie, w Łapach, przebudowa pałacu rządowego i budowa kaplicy w Spale, Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie, nowy gmach Sejmu, dwór Milusin w Sulejówku. Był pracownikiem Rady Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223., członkiem Rady Głównej Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s. 211..
Po II wojnie światowej podjął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 140-2-2).
Życie prywatne Jego żoną była Rafaela Bończa-Skórewicz z domu Rutkowska. Mieli dwóch synów i córkę. Syn Ludomir zginął rozstrzelany przez Niemców w Palmirach w 1940 roku.
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (7 czerwca 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Upamiętnienie Tablica w Bramie Senatorskiej Zamku Królewskiego w Warszawie. Tablica pamiątkowa przy ul.