W kolejnych latach poszerzono produkcję m.in. o śruby do statków. Rozpoczęto produkcję wyrobów ocynkowanych, co umożliwiło wejście na rynek przemysłu telefonicznego, telegraficznego i kablowego. Na początku lat 90. XIX wieku, po ujawnieniu się choroby Richarda Fitznera, dyrektorem fabryki został jego bratanek Max (syn Wilhelma).
Do pracy wykorzystywane były maszyny głównie własnej produkcji. Od 1906 roku produkcja odbywała się również na angielskiej maszynie Bradley, natomiast materiał dostarczany był z pobliskiej Huty Laura.
W 1907 roku fabryka została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a głównym udziałowcem były Spółka Zjednoczone Huty Królewska i Laura, co wpłynęło na dynamiczny rozwój fabryki. W 1908 roku zelektryfikowano zakłady.
W okresie międzywojennym prasa odnotowywała rządowe zamówienia dla siemianowickiej fabryki śrub i nitów; w 1935 roku informowano o zleceniu w wysokości 140 000 złotych, dającym zatrudnienie na kilka tygodni.