Na fali czystek stalinowskich w 1937 r. został aresztowany przez NKWD, po czym 18 miesięcy przesiedział w więzieniu na Łubiance. Po wypuszczeniu na wolność w sierpniu 1939 r., nie dostał poprzedniej pracy. Zajął się więc pisaniem książek. Krótko przed wybuchem wojny z Niemcami wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej. Walczył w szeregach 13 Dywizji Strzeleckiej. W kotle pod Wiaźmą w październiku 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Odrzucił możliwość służby w armii niemieckiej, w związku z czym osadzono go w obozie jenieckim pod Połockiem.
W maju 1943 r. przeniesiono go do Witebska. Podjął kolaborację z Niemcami. Latem 1944 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) gen. Andrieja Własowa. Był oficerem do specjalnych poruczeń w sztabie ROA. Pracował też w redakcji pisma „Dobrowolec”. Jesienią 1944 r. przystąpił do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR), będąc współautorem jego Praskiego Manifestu.