Dziesięć lat później, w tym samym stopniu i starszeństwie, był oficerem rezerwy 83 pułku piechoty w Kobryniu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 26. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Od roku 1927 do 1928 był dyrektorem kopalni nafty w Słobodzie Rangurskiej. Od 1929 do 1930 był dyrektorem miejskiej komunikacji autobusowej w Częstochowie, później założył własne przedsiębiorstwo. W dru­giej po­ło­wie 1934 ob­jął funk­cję dy­rek­to­ra Do­mu Żoł­nie­rza. Na tym sta­no­wi­sku pro­wa­dził dzia­łal­ność kul­tu­ral­no­-oświ­at­ową. Od 7 stycznia 1933 pra­co­wał też, praw­do­po­dob­nie krót­ko, w Woj­sko­wym In­sty­tu­cie Na­uko­wo­-Oświ­at­owymMarek Gałęzowski, Kruk-Strzelecki Tadeusz [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 379.. Do tego instytutu zo­stał przy­dzie­lo­ny rów­nież w 1937 – peł­nił wów­czas funk­cję se­kre­ta­rza Ko­mi­te­tu Ko­or­dy­na­cyj­ne­go tej in­sty­tu­cji. W 1937 objął stanowisko zastępcy delegata MSWojsk. przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.