Borys Aleksiejewicz Pigarewicz (ur. w m. Ilino na Smoleńszczyźnie, zm. 7 października 1961 w Moskwie) – generał pułkownik Armii Czerwonej i generał broni Wojska Polskiego.
Życiorys Służbę wojskową rozpoczął w 1915 w armii Imperium Rosyjskiego. W 1916 ukończył Szkołę Chorążych i walczył w składzie rosyjskiego Frontu Zachodniego. W Armii Czerwonej od 1918. W czasie wojny domowej w Rosji dowódca kompanii i batalionu oraz pomocnik szefa sztabu pułku. W kwietniu 1919 ciężko ranny, do maja 1920 na urlopie zdrowotnym. Od 1922 służył w Leningradzkim Okręgu Wojskowym na stanowiskach: pomocnika dowódcy kompanii, dowódcy kompanii, komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej, szefa sztabu pułku, szefa wydziału operacyjnego dywizji, pomocnika, a następnie szefa sztabu korpusu piechoty.
We wrześniu 1939 szef sztabu 14 Armii, z którą walczył w wojnie radziecko-fińskiej 1939–1940. Po napaści Niemiec na ZSRR (lipiec – wrzesień 1941) dowodził Grupą Operacyjną Sztabu Kierunku Zachodniego. Następnie wyznaczony na szefa sztabu 22 Armii Frontu Zachodniego. Generał major od 1941. Styczeń 1942 – maj 1943 szef sztabu 5 Armii Frontu Zachodniego, maj 1943 – sierpień 1944 szef sztabu Frontu Karelskiego. Od września 1944 do końca wojny dowódca 131 Korpusu Strzeleckiego.