Douglas XB-19 – największy amerykański bombowiec z okresu II wojny światowej.
Historia Powstanie samolotu wiąże się ze ściśle tajnym projektem Korpusu Powietrznego Armii Stanów Zjednoczonych (poprzednika współczesnych Amerykańskich Sił Powietrznych) z lat 30. nazwanym „Project D”, którego zadaniem było zaprojektowanie eksperymentalnego bombowca dalekiego zasięgu. Nie planowano wówczas konstrukcji żadnego prototypu, w projekcie chodziło tylko o opracowanie teoretycznych podstaw, tzw. „proof-of-concept”, supernowoczesnego bombowca używającego wszystkich najnowszych czy eksperymentalnych technologii. Do konkursu stanęły tylko zakłady Douglas Aircraft Company i Sikorsky Aircraft Corporation. Samolot Douglasa otrzymał oznaczenie XBLR-2 (eXperimental, Bomber, Long Range – eksperymentalny, bombowy, dalekiego zasięgu), a samolot Sikorskiego – XBLR-3. W marcu 1936 powstały drewniane makiety obydwu samolotów i zdecydowano wówczas kontynuować prace nad rokującym większe nadzieje projektem Douglasa.
Prace projektowe posuwały się bardzo powoli, w latach 30. znacznie obniżono wydatki na zbrojenia i zakłady Douglasa zmuszone zostały do samodzielnego finansowania znacznej części projektu – Armia wydała na samolot 1 400 064 USD, a Douglas z własnej kieszeni zapłacił ponad 4 miliony dolarów (ok.