Burchard Müller von der Lühnen (IPA [bʊrkhard mʏlɘr fɔn dɘr ly:nɘn]; ur. 10 marca 1604 w Lüneburgu, zm. 22 lipca 1670 w zamku Ludwigsburg) – generał-major wojska szwedzkiego, uczestnik m.in. wojny trzydziestoletniej, II wojny północnej i wojny polsko-szwedzkiej w Inflantach pod rozkazami Jacoba De la Gardie.
W Polsce znany przede wszystkim z nieudanego oblężenia Jasnej Góry w okresie od 18 listopada do 27 grudnia 1655 roku. Przez Sienkiewicza w Potopie określany przekręconym mianem Poliocertesa na pamiątkę jednego z wybitniejszych wodzów starożytności, słynącego ze sztuki oblężniczej.
Życiorys Był Niemcem w służbie szwedzkiej. Jego ojciec, Bernhard Müller był wojskowym i zasłużonym uczestnikiem III wojny austriacko-tureckiej. W 1623 roku wstąpił do wojska szwedzkiego, następnie brał udział w wojnie polsko-szwedzkiej o Inflanty i w wojnie trzydziestoletniej, podczas której został mianowany rotmistrzem. Uniknął niewoli podczas I bitwy pod Nördlingen, wydostając się z okrążenia. W 1636 roku został majorem, a 5 lat później pułkownikiem. W 1648 roku brał udział w oblężeniu Pragi.
Po zawarciu pokoju westfalskiego został komendantem miasta Greifswald, został także awansowany do stopnia generała. W 1650 otrzymał szlachectwo.