Dążąc do podporządkowania całych Indii brytyjskiemu panowaniu Dalhousie zastosował tzw. doctrine of lapse, która polegała na anektowaniu przez Brytyjczyków wszystkich państw, które nie posiadały męskiego następcy tronu. Realizując tę doktrynę anektowano w styczniu 1849 r. Satarę, później w tym samym roku Sambalpur, a w 1853 r. Jhansi i Nagpur. W tych przypadkach aneksja dokonała się za zgodną miejscowych możnowładców. Złożona w 1849 r. propozycja aneksji Karauli została odrzucona, natomiast anektowane w 1851 i 1852 r. Baghat i Udaipur zostały po pewnym czasie przywrócone miejscowym władcom.
Dokonano również reformy zarządu brytyjskimi Indiami. Europeizacja i unifikacja Indii były głównymi celami polityki Dalhousiego. Bengal, zarządzany do tej pory przez gubernatora generalnego lub jego delegata, został poddany władzy osobnego wicegubernatora (maj 1854). W każdej z prowincji utworzono osobny departament prac publicznych oraz kolegia inżynierskie. Wszystkie brytyjskie ośrodki połączono telegrafem. W 1855 r. oddano do użytku pierwszą linię kolejową. Ukończono również budowę kanału Gangesu, budowano drogi i mosty. Utworzono imperialny system urzędów pocztowych i wprowadzono znaczki pocztowe. Zmiany dotyczyły również armii.