Dzięki nim został on oficjalnie uznany za zgodny z nauką Kościoła prawosławnego. W XIX w. z Athosu duchowość ta rozprzestrzeniła się na całe Bałkany i Ruś. Jednym z duchowych starców, którzy w XV w. w Rosji rozpropagowali modlitwę serca był Nił SorskiPor. . Z kolei w okresie wojen napoleońskich, na przełomie XVIII i XIX w., Serafin z Sarowa, jako ten, który „przyniósł jasne objawienie Ducha Świętego”Por. , cytat za , stał się w Rosji niepodważalnym autorytetem w dziedzinie modlitwy mistycznej. Zachowały się jego rozmowy z Mikołajem MotowiłowemŚw. Serafim z Sarowa, Ogień Ducha Świętego,s. 39-97..
Droga mistyki prawosławnej ma charakter liturgiczny. Dokonuje się w ramach wspólnej modlitwy, liturgii i pracy. Istotę owocu życia mistycznego wyraził św. Maksym Wyznawca, według którego mistykiem jest ten, w kim najlepiej objawia się narodzenie Chrystusa (Wyjaśnienie Modlitwy Pańskiej / Orationis Dominicae brevis expositio)H. Paprocki, Mistyka chrześcijańska – Prawosławie, s. 89..
Mistyczne zjednoczenie z Chrystusem według Jana Kalwina