Niejakim punktem oparcia w przypadku prostego kodu może być fakt, że niektóre słowa występują w języku powszechniej od innych, jak np. w j. angielskim rodzajniki a czy the. Podobnie, w używanych kiedyś wiadomościach przekazywanych telegraficznie słowem pomocniczym w rozwikłaniu kodu było powszechnie używane – umieszczane na końcu zdania lub akapitu – słowo STOP i odpowiadająca mu zakodowana grupa. Takie i podobne wskazówki pomagały sprecyzować strukturę wiadomości, jeśli nawet nie pod względem znaczeniowym, to ze względu na jej strukturę zdaniową, co było kryptoanalitycznie wielce użyteczne.
Dalszy postęp w rozwiązywaniu zakodowanego tekstu może nastąpić dzięki zebraniu wielu tekstów zakodowanych za pomocą tego samego kodu i użyciu dodatkowych informacji pochodzących z innych źródeł, takich jak: szpiedzy, gazety codzienne, rozmowy na przyjęciach dyplomatycznych, miejsce, z którego przysłano zakodowaną wiadomość, miejsce, gdzie wiadomość została posłana, czas przesłania wiadomości, okoliczności towarzyszące wysłaniu wiadomości (przed i po), zwyczaje ludzi posyłających zakodowaną wiadomość, inne.