Seweryn Ludkiewicz (ur. 20 stycznia 1882 w Poniewieżu w guberni kowieńskiej, zm. 31 marca 1964 w Warszawie) – polityk, minister.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Ukończył gimnazjum w Lipawie. Studiował następnie nauki przyrodnicze i geograficzne na Politechnice Lwowskiej, Uniwersytecie Jagiellońskim i uczelniach w Paryżu. Zdał egzamin nauczycielski w Sankt Petersburgu i został współzałożycielem progimnazjum prywatnego w Telszach na Żmudzi, gdzie pracował w latach 1909–1912. Współredaktor Tygodnika Rolniczego w Wilnie.
W czasie I wojny światowej od 1915 sekretarz, a następnie dyrektor Towarzystwa Rolników Poszkodowanych Wskutek Działań Wojennych w Mińsku, a potem w Piotrogrodzie. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu kierował Towarzystwem Powrotu na Litwę i Białoruś. W maju 1919 aresztowany przez Czeka, powrócił w kwietniu 1920 do Polski w ramach wymiany więźniów.
Pracował potem jako kierownik Biura Porad Komisji Polityki Osadniczej Związku Zawodowego Rolników i Leśników z Wyższym Wykształceniem w Warszawie, a od 1 czerwca 1920 jako kierownik Wydziału Rolnego Towarzystwa Straży Kresowej. Od 1 listopada 1920 dyrektor Departamentu Rolnictwa i Lasów i prezes Centralnego Urzędu Ziemskiego w Tymczasowej Komisji Rządzącej Litwy Środkowej.