ponieważ śluzówka jamy ustnej jest bardzo cienka, uszkodzenie znajdujących się pod nią struktur kostnych jest ułatwione. Bisfosfoniany mogą się akumulować w szczękach, gdyż kości te są intensywnie używane i metabolizm ich tkanki kostnej jest szczególnie intensywny. Sposób w jaki kumulujące się bisfosfoniany wpływają na progresję ONJ jest niejasny, ale wysuwa się hipotezy o ich antyangiogennym działaniu i upośledzeniu przez te związki funkcji limfocytów T.
Na ryzyko martwicy przypuszczalnie wpływają: dawki bisfosfonianów okres leczenia drogi podania współistniejące choroby stan higieny jamy ustnej.
Przypuszcza się, że korzystne dla leczenia może być odstawienie leku na jakiś czas, np. na rok po 5-letniej kuracji. Podkreśla się też fakt, że korzyści wynikające ze stosowania tych leków znacznie przewyższają niekorzystne skutki wystąpienia osteonekrozy.
Przypisy
Kategoria:Patologia jamy ustnej