Folkways Records nie poddała się presji maccartyzmu z lat 50. i początku 60. i wydawała nagrania artystów z czarnej listy, m.in. Pete’a Seegera.
Katalog firmy zawiera także nagrania ustnych historii i opowieści zarówno tradycyjnych, jak i współczesnych, związanych np. z ruchem praw człowieka.
Albumy Folkways były zawsze znakomicie udokumentowane, przekraczając zdecydowanie poziom tradycyjnych tekstów z tyłu okładek. Do niektórych płyt dołączone były nawet broszurki dokumentujące i objaśniające nagrany materiał.
Chociaż firma ta była przedsięwzięciem komercyjnym, nigdy sprawy finansowe nie wpływały na decyzje Ascha. Wydawał zawsze to, co uważał za konieczne do opublikowania.
Ostatecznie Folkways Records stała się ofiarą ożywienia folklorystycznego, do którego się w tak wielkim stopniu przyczyniła. Gdy muzyka ludowa stała się niezwykle popularna, wielkie firmy nagraniowe zaczęły podpisywać lukratywne kontrakty z artystami, płacąc im o wiele więcej niż mogła zapłacić firma Folkways. W 1987 r., po śmierci Mosesa Ascha w 1986 r., cały katalog firmy został zakupiony przez Smithsonian Institution.