W pierwszych miesiącach działalności DFF zauważalna była pewna swoboda myśli na falach telewizji wschodnioniemieckiej, jednak po powstaniu robotniczym w 1953 roku nastąpiła wymiana kierownictwa stacji i wyraźne zaostrzenie reżimu informacyjnego.
Rozwój sieci telewizyjnej NRD następował szybko. Aby dotrzeć do większej liczby widzów, zbudowano sieć nadajników w Berlinie, Dreźnie, czy Chemnitz. W lecie 1953 roku zostało otworzone studio Berlin-Adlershof. W 1955 roku zakupiono nowoczesny wóz transmisyjny. 2 stycznia 1956 roku zakończył się 1 etap rozbudowy i organizacji podstaw telewizji. Nowa ramówka telewizji wprowadziła oznaczenie programu jako I program Telewizji Niemieckiej (de: Deutsche Fernsehfunk 1 (DFF 1)). Promowano także przekonanie, że DFF 1 pokrywa cały obszar NRD i RFN, co było w ówczesnym czasie niemożliwe, a co osiągnęła dopiero później zachodnioniemiecka ARD. Na koniec 1958 roku odnotowano ok. 300 tys. odbiorników telewizyjnych. W tym samym roku również rozpoczęto emisję kultowej kreskówki „Piaskowy Dziadek”, na której wychowało się kilka pokoleń Niemców. Od 1969 roku rozpoczęło się próbne nadawanie programu w kolorze, w utworzonym specjalnie do tego celu kanale DFF 2 – w wydźwięku propagandowym, był to prezent dla obywateli z okazji XX-lecia Niemieckiej Republiki Demokratycznej.