Władysław Alfred Aleksander Adolf Wolter (ur. 5 lutego 1897 w Wiedniu, zm. 18 marca 1986 w Krakowie) – polski prawnik, karnista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys Młodość Urodził się w rodzinie Władysława (1861–1928), sędziego Sądu Najwyższego w Wiedniu i prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie, i Aleksandry z Kamienobrodzkich (1868–1936), był bratem Jadwigi (s. Marii Relindy, franciszkanki) (1892–1927) i Aleksandra. W 1915 ukończył gimnazjum pijarów w Wiedniu. W tym samym roku został wzięty do wojska austriackiego. W 1917 został ciężko ranny na froncie.

Wykształcenie i działalność naukowa do wybuchu II wojny światowej Studia prawnicze rozpoczął w 1917 na Uniwersytecie Wiedeńskim, kontynuował je na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, absolutorium z wynikiem celującym uzyskał w 1920. W 1920 uzyskał w UJ stopień naukowy doktora, zaś w 1925 stopień doktora habilitowanego. W 1928 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął po swoim mistrzu prof. Edmundzie Krzymuskim Katedrę Prawa Karnego i Postępowania Karnego. W 1936 prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go profesorem zwyczajnym. W latach 1937–1939 sprawował funkcję dziekana Wydziału Prawa UJ.