ich wyginięcie umożliwiło dinozaurom, czy ściślej teropodom, zwiększenie rozmiarów i różnorodności, i tym samym uzyskanie pozycji dominujących kręgowców lądowych (choć inni to kwestionują, twierdząc, że znane są ślady stóp wskazujące na istnienie dużych teropodów już w triasie, a więc przed wymarciem rauizuchów).
Stopień pokrewieństwa między różnymi rodzajami rauizuchów, jak też ich relacje z innymi przedstawicielami kladu Crurotarsi, są słabo poznane, a różne analizy kladystyczne dają skrajnie różne rezultaty. Nie jest nawet pewne, czy rauizuchy są taksonem monofiletycznym i jakie rodziny należą do tej grupy. Powszechnie wyróżniane są rodziny Rauisuchidae i Poposauridae; część naukowców zalicza też do tej grupy rodzinę Prestosuchidae (jako osobną rodzinę lub zaliczając je do Rauisuchidae), inni jednak wyłączają ją z rauizuchów (Parrish, 1993). Czasem wyróżniana jest też rodzina Shuvosauridae, obejmująca rodzaje Shuvosaurus, Effigia i Sillosuchus (Nesbitt, 2007; uważa ją zarazem za starszy synonim rodziny Chatterjeeidae.