Taki wystrój wnętrza przetrwał do lat 70. XX wieku. W latach 1970–1973 malowidła ścienne z lat 20. XX wieku zastąpiono kompozycjami mozaikowymi autorstwa Stanisława Jakubczyka.
Ołtarz główny zamontowano w prezbiterium w 1908 roku. Autorem projektu jest Jan Sas-Zubrzycki, a wykonawcą profesor szkoły rzeźbiarskiej w Zakopanem, Stanisław Wójcik. Drewniany ołtarz składa się z mensy ujętej kolumnami oraz nastawy w formie architektonicznej zwieńczonej trójkątnym szczytem. W centralnej części ołtarza znajduje się wnęka zamknięta trójlistnym łukiem, w której umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jest on oprawiony w rzeźbioną (kwiaty i liście passiflory), złoconą ramę. Obraz ten jest kopią wizerunku Matki Bożej z rzymskiego kościoła OO. Redemptorystów pw. św. Alfonsa z 1866 roku. Podgórski obraz wykonany został w Rzymie w 1903 roku i przywieziony do Polski przez Bernarda Łubieńskiego. Tak jak oryginał ma wymiary 53 x 41 cm i wykonany został na desce mahoniowej, zagruntowanej i złoconej. Nad niszą z obrazem i po bokach znajdują się płyciny. Boczne (po dwie) wypełnione są polichromowanymi płaskorzeźbami ukazującymi po lewej sceny Zwiastowania, a po prawej Nawiedzenie św. Elżbiety.