24 września 1983 na mocy uchwały Rady Państwa PRL został awansowany do stopnia generała dywizji (nominację wręczył mu 10 października 1983 przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński).
Był przewodniczącym Wojewódzkiej Rady Przyjaciół Harcerstwa w Bydgoszczy. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Był delegatem na V (1968), VIII (1980) i X (1986) Zjazd PZPR. W latach 1986–1990 członek Komitetu Centralnego PZPR.
22 września 1989 zdał obowiązki dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego gen. bryg. Zbigniewowi Zalewskiemu. Od 1989 roku zastępca szefa sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego w Moskwie. Od grudnia 1990 roku, po rozwiązaniu struktur Układu Warszawskiego, w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. 28 maja 1991 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Podczas ponad 40-letniej służby wojskowej był organizatorem wielu ćwiczeń pułkowych i dywizyjnych, m.in. dywizyjnych ćwiczeń "Tarcza-76" obserwowanych przez ministrów obrony narodowej państw - członków Układu Warszawskiego. Był też organizatorem i kierownikiem ćwiczeń "Opal-87", które obserwowali przedstawiciele 22 państw, zarówno Układu Warszawskiego, jak i państw NATO oraz neutralnychJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s.