W środku maszerowała główna kolumna armii Oudinota, którą formował 7 korpus generała Reyniera. Korpus ten złożony z jednostek francuskich oraz sprzymierzonych jednostek saskich liczył 27 000 żołnierzy. Oudinot nie spodziewał się większego oporu ze strony Prusaków, ponadto z powodu niewielkiej ilości kawalerii nie miał żadnych informacji o pozycjach, jakie zajmował nieprzyjaciel. Berlina broniła prusko-szwedzka Armia Północy dowodzona przez szwedzkiego księcia Karola Jana, który jako marszałek Bernadotte należał niegdyś do najzdolniejszych dowódców Napoleona.
Włoska dywizja korpusu Bertranda zaatakowała pruski korpus Tauentziena, który bronił Blankenfelde i została odparta. Gdy korpus Reyniera dotarł do Großbeeren, natknął się na znaczną część armii księcia Karola Jana szykującą się do bitwy. Działając z własnej inicjatywy i bez wsparcia Reynier uderzył na pruski korpus von Bülowa, który właśnie został wzmocniony przez oddziały szwedzkie i osiągnął stan 38 000 żołnierzy. Do ataku ruszyła saska dywizja Sahra. Bertrand w tym czasie czekał na wynik ataku Reyniera. Sasi początkowo odnieśli sukces, jednak wkrótce załamali się po pruskim kontrataku i rzucili się do ucieczki. By ratować sytuację Reynier rzucił do natarcia dwie kolejne dywizje - saską dywizję Durrute'a i francuską Lecoqa.