W latach 66–70 Syria odegrała ważną rolę podczas powstania żydowskiego. Namiestnik Syrii Cestiusz Gallus był jednym z pierwszych dowódców rzymskich zaangażowanych w tłumienie powstania. W 66 wkroczył wraz Legio XII Fulminata do Judei. Jego kampania zakończyła się niepowodzeniem, a klęska pod Bet-Choronem doprowadziła do dalszej eskalacji konfliktu.
Syria była również miejscem koncentracji wojsk podczas kryzysów dynastycznych. W 69, podczas wojny domowej po śmierci Nerona, legiony syryjskie opowiedziały się za Wespazjanem, co miało istotne znaczenie dla jego zwycięstwa w wojnie domowej.
Za panowania Trajana Syria ponownie stała się główną bazą ofensywy przeciwko Partom. W latach 113–117 cesarz opanował Armenię i Mezopotamię oraz zajmując stolicę Partów, Ktezyfon.
Po śmierci cesarza Pertynaksa namiestnik Syrii Pescenniusz Niger został ogłoszony cesarzem przez swoje wojska. Przeciwko niemu wystąpił Septymiusz Sewer. Wojna zakończyła się zwycięstwem Sewera. Niger został pokonany w bitwie pod Issos w 194 i wkrótce potem zabity. Syria została następnie podzielona, aby ograniczyć możliwość ponownego skupienia większej siły militarnej w rękach jednego namiestnika.