Francisco Serrano y Domínguez (ur. 17 grudnia 1810 w San Fernando koło Kadyksu w Andaluzji, zm. 26 listopada 1885 w Madrycie) – książę de la Torre, hrabia San Antonio, hiszpański generał i polityk, w latach 1869–1870 regent Hiszpanii, ostatni prezydent Pierwszej Republiki Hiszpańskiej.
Francisco Serrano y Domínguez karierę rozpoczął jako adiutant generałów Miny i Valdésa na północy kraju. Szybko wspinał się po szczeblach awansów, wyróżniając się szczególnie w akcjach przeciwko powstańcom karlistowskim. W 1839 został pułkownikiem, a w 1840 został mianowany marszałkiem polnym. Trzy lata później, kiedy Izabela II doszła do pełnoletniości, Serrano objął tekę ministra wojny. Przyszły prezydent, wedle wiarygodnych plotek, został kochankiem królowej. Nazywano go żartobliwie Generał Piękny.
W 1847 Franciszek de Asís Burbon, mąż królowej, zaczął okazywać gwałtowną zazdrość. Rząd poczuł się w obowiązku oddalić Serrano z dworu, gdyż król zagroził, że w przeciwnym wypadku on odejdzie. W związku z tym Serrano został mianowany generałem kapitanem w Grenadzie. Po kilku miesiącach zrezygnował z tego stanowiska, wymawiając się słabym zdrowiem, by zamieszkać posiadłości, jaką miał w okolicach Jaén.
29 września 1850 ożenił się z Antonią Domínguez y Borrell.