Teofil Jagodziński (ur. 26 listopada 1833 w Warszawie, zm. 22 marca 1907 tamże"Kurier Warszawski", nr 82 (dodatek poranny), 23 marca 1907, s. 1–2; nr 84, 25 marca 1907, s. 10. Polski Słownik Biograficzny podaje błędnie datę śmierci 22 lutego 1907.) – polski duchowny katolicki, kanonik warszawski, prefekt i wicedyrektor Warszawskiego Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych.
Życiorys Był synem Stanisława (urzędnika rządu gubernialnego) i Wiktorii z Bagniewskich. Kształcił się początkowo w domu rodzinnym, następnie w szkole prywatnej Józefa Świderskiego w Warszawie i gimnazjum filologicznym; w 1852 rozpoczął naukę w seminarium duchownym księży misjonarzy przy kościele Św. Krzyża w Warszawie, dwa lata później przeniósł się do Akademii Duchownej Warszawskiej, którą ukończył w 1858 jako kandydat teologii. Rok przed jej ukończeniem w 1857 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Piotra Pawła Beniamina Szymańskiego"Kurier Warszawski", nr 82 (dodatek poranny), 23 marca 1907, s. 1..