Ziomkostwa w Niemczech – organizacje społeczno-polityczne w Niemczech powstałe na terenie zachodnich stref okupacyjnych, skupiające Niemców zbiegłych w obliczu nacierającej Armii Czerwonej lub wysiedlonych przymusowo na mocy układów poczdamskich z terenów które weszły w skład Polski, Czechosłowacji, Rumunii, Bułgarii, Węgier, Jugosławii i ZSRR.
Pierwsze grupy ziomkostw powstały już 1945 r., głównie w celu niesienia samopomocy wysiedlonej ludności oraz w celu kultywowania tradycji regionalnych. W 1948 powstało Ogólne Przedstawicielstwo Wypędzonych ze Wschodu (Gesamtvertretung der Ostvetriebenen), rozpoczęto też tworzenie struktur zrzeszających ziomkostwa w poszczególnych landach. W 1949/50 we Frankfurcie nad Menem powołany został Centralny Związek Wypędzonych Niemców (Zentralverband der Vertriebenen Deutschen, od 1951 r. Bund der Vetriebenen Deutschen), natomiast w Hamburgu Zjednoczenie Ziomkostw Wschodnioniemieckich (Vereinigte Ostdeutsche Landsmannschaften). W 1950 r. oba ugrupowania proklamowały wspólnie opracowaną „Kartę niemieckich Wypędzonych ze Stron Ojczystych” (Charta der deutschen Heimatvertriebenen). W 1951 r. odbył się pierwszy wspólny kongres, a w 1958 r.