Bracia plymuccy (ang. Plymouth Brethren) – zgromadzenie reprezentujące ewangelikalną formę pobożności w nurcie protestantyzmu, zapoczątkowane w Imperium Brytyjskim pod koniec lat 20. XIX wieku.
Doktrynalne powody powstania ruchu braterskiego Zgodnie z doktryną braci plymuckich, pierwsi chrześcijanie gromadzili się pod natchnieniem Ducha Świętego jedynie „dla imienia” Jezusa Chrystusa. Pierwotnie praktykowali trzy rodzaje zgromadzeń: na modlitwę, na łamanie chleba i na głoszenie Słowa Bożego. Odnosząc się do opisu Nowego Testamentu, bracia plymuccy zwracają uwagę na to, że w pierwszym okresie chrześcijaństwa nie było podziałów na odłamy i denominacje chrześcijańskieZob. Dz 2,42.. Dlatego uznają, że jedynie Chrystus powinien być centrum zgromadzeń chrześcijan, a imię Jezusa jest całkowicie wystarczające jako motyw zgromadzenia (odpowiednik nabożeństwa w innych społecznościach chrześcijańskich). Bracia plymuccy gromadzą się bez udziału kleru. Zgodnie z ich doktryną jest to realizacja wskazań Ewangelii Mateusza 18,20: Gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni razem w imię moje, tam jestem pośród nich.