1. List do Koryntian 12,11). Bracia plymuccy uznają Chrystusa za Głowę Kościoła i wierzą, że to On obdarzył Kościół darami — prorokami, ewangelistami, pasterzami i nauczycielami — a każdemu została udzielona łaska według miary daru Chrystusowego (List do Efezjan 4,7–12).

W związku z tym wspólnoty te nie posiadają jednej osoby odpowiedzialnej za usługę, nie mają zwierzchnictwa, urzędowych biskupów, ustanawianych starszych ani kleru. Mimo braku formalnej struktury, nie są niezależne — współdziałają, „zachowując jedność Ducha w spójni pokoju” (List do Efezjan 4,3). Każdy zbór traktowany jest jako miejscowy przedstawiciel całego Kościoła, a jego działanie — o ile odbywa się w imieniu Pańskim i zgodnie ze Słowem Bożym — uznawane jest za autorytatywne również w innych miejscach (Ewangelia Mateusza 18,18).

Na ziemiach polskich bracia plymuccy działali głównie w ramach powstałego w 1912 roku Zrzeszenia Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan, zorganizowanego w 1947 roku Związku Wolnych Chrześcijan, istniejącego w latach 1947–1987 Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego oraz zarejestrowanego w 1981 roku Kościoła Wolnych Chrześcijan w RP.