W większości zborów braci plymuckich nie występuje osoba formalnie pełniąca urząd duchowny, choć w niektórych społecznościach braci otwartych tacy przedstawiciele są obecni. Kazanie (głoszenie Słowa) odbywa się niezależnie od Wieczerzy Pańskiej i najczęściej po jej zakończeniu. Może je wygłosić którykolwiek z braci.
Pomimo sugerujących otwartość lub zamknięcie nazw dwóch głównych nurtów ruchu (bracia otwarci i bracia zamknięci), przy dopuszczaniu do Stołu Pańskiego stosuje się zasadę „uważności”. Przedstawiciele obu nurtów podkreślają, że decyzje w tej kwestii podejmują, mając świadomość odpowiedzialności wobec Chrystusa i kierując się Jego świętością. Nazewnictwo to wywodzi się z subiektywnej oceny jednych wobec drugich i stało się źródłem podziału na dwa nurty.
Bracia plymuccy wierzą w duchowe przewodnictwo Ducha Świętego i uznają, że „Duch rozdziela każdemu poszczególnie, jak chce” (1. List do Koryntian 12,11). W związku z tym każdy brat może — bez uprzedniego wyznaczenia — zaproponować hymn, zainicjować modlitwę, przeczytać fragment z Biblii lub podziękować za chleb i wino podczas Wieczerzy Pańskiej.