Synteza pola falowego (ang. Wave Field Synthesis, WFS) – technika przestrzennego renderowania dźwięku, umożliwiająca tworzenie wirtualnych środowisk akustycznych poprzez generowanie sztucznych frontów falowych. Polega na wytwarzaniu fal akustycznych przez dużą liczbę indywidualnie sterowanych głośników w taki sposób, aby uzyskać efekt dźwięku pochodzącego z wirtualnego źródła, znajdującego się w określonym punkcie przestrzeni.
W odróżnieniu od tradycyjnych metod renderowania przestrzennego, takich jak stereo czy dźwięk wielokanałowy, WFS umożliwia niezależne od pozycji słuchacza odwzorowanie lokalizacji źródła dźwięku. Technika ta zapewnia spójność percepcji przestrzennej bez względu na zmianę miejsca odsłuchu.
Metoda została opracowana w 1988 roku przez holenderskiego naukowca, prof. A. J. Berkhouta, na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie w Holandii. Pierwszy demonstracyjny system oparty na WFS wykorzystywał 160 głośników. Znaczący rozwój technologii nastąpił w ramach projektu badawczego CARROUSO (2001–2003), realizowanego w ramach szóstego programu ramowego Unii Europejskiej, którego celem było rozwinięcie i ustandaryzowanie badań nad tą techniką.