W latach 1951–1954 był II sekretarzem, a następnie instruktorem Komitetu Uczelnianego PZPR na PW. Od 1965 do 1967 pełnił ponownie funkcję sekretarza KUPiotr Ośko, Za fasadą. Komitet uczelniany w strukturze PZPR i jego wpływ na zarządzanie kadrami w latach 1948–1968. Zarys problemu na przykładzie Politechniki Warszawskiej, w: Pamięć i Sprawiedliwość 27, 2016, s. 76.. W latach 1975–1981 był kolejno zastępcą członka i członkiem Komitetu Warszawskiego PZPR, a od 1979 do 1981 członkiem Egzekutywy tego Komitetu.
Stanowiska 1955 asystent w Katedrze Technologii Organicznej Politechniki Warszawskiej; 1969/1970–1970/1971 dziekan Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. 1970 dyrektor Instytutu Chemii i Technologii Organicznej; Kierownik Zakładu Katalizy Homogennej i Chemii Metaloorganicznej; 1973/1974–1980/1981 rektor Politechniki Warszawskiej;
Członkostwa Od 1976 członek korespondent PAN (Polskiej Akademii Nauk); 1972–1980 sekretarz naukowy Komitetu Nauk Chemicznych PAN; Przewodniczący Sekcji Chemii Metaloorganicznej; Od 1971 członek Międzynarodowego Komitetu Doradczego Konferencji Chemii Metaloorganicznej; Członek rad wydawniczych czasopism: od 1990 „Main Group Metal Chemistry, od 1993 „Journal of Organometallic Chemistry”;