thumb|Mapa Iraku podczas II wojny światowej Operacja Sabine − krótkotrwały konflikt zbrojny pomiędzy Irakiem i Wielką Brytanią, toczony od kwietnia do maja 1941 roku w ramach II wojny światowej.
Geneza Irak od końca I wojny światowej był brytyjskim terytorium mandatowym. W 1932 r. uzyskał formalną niepodległość. Jednocześnie został podpisany traktat pomiędzy oboma państwami, na mocy którego władze irackie zgodziły się na brytyjską obecność wojskową (2 bazy RAF: w Shaibah koło Basry i Habbanija nad Eufratem na zachód od Bagdadu). Ponadto w przypadku prowadzenia działań wojennych Brytyjczycy mieli prawo transportować przez Irak (od Basry poprzez Bagdad do Hajfy) zaopatrzenie i materiały wojenne. Po wybuchu II wojny światowej w irackich kręgach rządzących, a zwłaszcza wojskowych, narastały nastroje antybrytyjskie. Ich wyrazem był zamach stanu przeprowadzony 2-3 kwietnia 1941 r. przez Raszida Alego al-Kilaniego, byłego premiera, panarabistę i współzałożyciela Bractwa Muzułmańskiego. Przejawiał on silne sympatie proniemieckie i prowłoskie, a opierał się na wyższych oficerach armii irackiej (złoty czworobok). Zamierzał wyrzucić z kraju Brytyjczyków przy pomocy przede wszystkim Niemiec (miał kontakty z Abwehrą).