Osobne przepisy regulowały zasady dostaw drewna dla wojska, urzędów i instytucji kościelnych.
Głównym rynkiem zbytu drewna dla ziem Królestwa Polskiego były Niemcy. Monopol Rosji na tym rynku zapewniały umowy handlowe z Niemcami. Na przełomie XIX i XX w drewno to spławiano do Torunia – najbliższego pruskiego portu drzewnego. Drewno przeznaczone na eksport klasyfikowano według norm i wymagań rynku niemieckiego. W związku z rozwojem w Niemczech i na zachodzie Europy nowych gałęzi przemysłu, straciły zupełnie na znaczeniu tak ważne do niedawna kategorie towaru leśnego, jak maszty i różne rodzaje drewna okrętowego, a pojawiły się nowe, jak kopalniaki, podkłady kolejowe, różne sortymenty tartaczne, papierówka, drewno celulozowe, a później także drewno sklejkowe i okleinowe.
Całością normalizacji zajmował się, jako pierwszy w Polsce, Komitet Techniczny przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, powołany 2 lipca 1923 r. W 1924 r. Komitet ten został przekształcony przez Radę Ministrów w Polski Komitet Normalizacyjny. Nie wydał on do II wojny światowej żadnej normy dotyczącej rolnictwa i leśnictwa. Pierwsze przepisy dotyczące podziału surowca drzewnego na sortymenty ukazały się w 1918 r., a w 1937 r.