Rozróżniało się sortymenty: drewno grube: dłużyce (9 m i wyżej), kłody (1-9 m), wyrzynki (do 1 m), oraz drewno cienkie: żerdzie, laski na obręcze, choinki, szczapy użytkowe, wałki użytkowe, chrust użytkowy, karpina użytkowa, szczapy opałowe, łupki opałowe, wałki opałowe, gałęzie opałowe, chrust opałowy, wióry i trzaski, odpady opałowe, karpina opałowa.
Do 1993 r. obowiązywały w Polsce zasady klasyfikacji przeznaczeniowej. Taka klasyfikacja od dawna budziła zastrzeżenia co do swojej złożoności. Pracę nad klasyfikacją jakościowo-wymiarową podjął w 1989 r. zespół wybitnych specjalistów (na terenie ówczesnych OZLP (obecnie RDLP): Łódź, Radom, Olsztyn, Szczecinek, Poznań, Kraków). Nową klasyfikację – Klasyfikację Jakościowo Wymiarową – wdrożono 1 lipca 1993 r.
Konstruując zarys nowego systemu klasyfikacji surowca drzewnego starano się zaprojektować taki jego podział, który pozwoliłby na opracowanie jak najmniejszej liczby norm. Jednocześnie normy te w maksymalny sposób zbliżono do przepisów i zasad klasyfikacji obowiązujących w krajach EWG.