Oddział Samoobrony Józefa Pawłusiewicza później; 4 Kompania Pawłusiewicza – oddział polskiej cywilnej samoobrony, później działający jako oddział partyzancki. Aktywny od listopada 1943 do 29 września 1944 w trójkącie Wetlina – Bóbrka – Chryszczata, bliźniaczy oddziałom polskiej samoobrony na Wołyniu. Powołany dla obrony polskiej ludności przed wojskami niemieckimi i oddziałami ukraińskich nacjonalistów z OUN-UPA. Zorganizowany i dowodzony przez Józefa Pawłusiewicza z Łęgu k. Wołkowyi.
Współtwórcami oddziału byli Franciszek Gankiewicz z Terki, Karol Czternastek, Stanisław Matusik, Michał Czerenkiewicz z Wołkowyi, Karol Paszkowski i Władysław Markuc z Zawozu, Józef Paprocki z Zadziału, i Grzegorz Markus z Zawozu, Antoni Tomczak z Werlas oraz Michał Koncewicz i bracia Pawłusiewicza Tadeusz, Leszek i Jerzy z Łęgu. W jego skład weszło również kilku jeńców radzieckich zbiegłych z obozu w Rymanowie. Wobec nasilających się działań nacjonalistów ukraińskich skierowanej przeciwko bezbronnej ludnościW Bieszczadach koncentracja zbrojnych oddziałów ukraińskich następowała już od jesieni 1943. Ich aktywność przejawiała się najpierw w mordowaniu pojedynczych osób, a następnie całych polskich rodzin. Zamordowano m.in.