W 1777 był już podpułkownikiem 34 Regimentu Piechoty, wybrano go na dowódcę zachodniej ofensywy, która była jednym z kierunków kampanii saratogańskiej. John Burgoyne mianował go generałem brygady na czas działań militarnych w trakcie tej misji tak by jego stopień wyróżniał się wśród stopni oficerów milicji lojalistów. Poprowadził swoje siły na Fort Stanwix, ale w związku z silną obrona musiał zarządzić oblężenie i nie wziął fortu z marszu. Pobił idący na pomoc oblężonym korpus składający się z milicjantów z hrabstwa Tryon w bitwie pod Oriskany, w czasie ataku prowadzący kolonistów Nicholas Herkimer został śmiertelnie ranny.

Gdy zwiadowcy donieśli mu o zbliżaniu się odsieczy pod dowództwem Benedicta Arnoldastrona 101, Rebels & Redcoats The American Revolutionary War, Hugh Bicheno, HarperCollinsPublishers, Londyn 2004 wycofał swe siły do Kanady i ponownie próbował dołączyć do wojsk prowadzonych przez Johna Burgoyne'a.

Po fiasku swojej misji został mianowany pułkownikiem i dowodził oddziałem rangerów w walce partyzanckiej podlegając generałowi Haldimandowi. Jego siedzibą był Montreal.