Zginął w zagadkowej katastrofie lotniczej w 1988.
Życiorys Do 1977 lewo|mały|Muhammad Zia ul-Haq z ojcem, 1929 Urodził się 12 sierpnia 1924 w Dźalandharze jako drugie dziecko (najstarszy syn) Muhammada Akrama, oficera i nauczyciela w sztabie armii Indii Brytyjskich. Kształcił się w St. Stephen's College w Delhi.
W 1943 wstąpił do indyjskiej armii. Brał udział w walkach w Birmie, Malajach i Indonezji podczas II wojny światowej. W 1945 ukończył Królewską Indyjską Akademię Wojskową w Dehradun.
Po podziale Indii Brytyjskich w 1947 wstąpił do sił zbrojnych Pakistanu. W latach 1963–1964 odbył szkolenie w Stanach Zjednoczonych. Uczestniczył w walkach indyjsko-pakistańskich w 1965 i 1971. W latach 1967–1970 kierował pakistańską misją wojskową w Jordanii, w okresie służby w tym kraju brał udział w tłumieniu powstania Czarnego Września. W 1969 awansował na stopień generała brygadiera, a w 1972 – generała majora. Prezydent Zulfikar Ali Bhutto mianował go przewodniczącym trybunału wojskowego, który wszczął śledztwo przeciwko 59 oficerom oskarżonym o przygotowywanie spisku przeciwko Bhutto. W 1975 Zia został generałem porucznikiem.