Uderzając w próbkę w najniższym swym położeniu, młot osiąga maksymalną prędkość.

gdzie: – przyspieszenie ziemskie, – odległość od osi wahadła do środka próbki, – kąt spadania wahadła młota.

Po złamaniu próbki reszta energii kinetycznej młota zmienia się w energię potencjalną, której wartość jest proporcjonalna do wysokości, jaką osiągnęło wahadło po próbie. Kąt wychylenia wahadła po próbie określa wskazówka na skali popychana przez zabierak, który obraca się wraz z wahadłem. Za pomocą hamulca zatrzymuje się wahadło po złamaniu próbki. Początkowa energia młota (w położeniu górnym):

a po próbie:

gdzie jest masą wahadła młota sprowadzona do środka uderzenia. Praca łamania próbki:

Zgodnie z normą PN-EN 10045-1 standardowe warunki badania przewidują stosowanie młotów o początkowej energii chociaż dopuszcza się używanie młotów o innej energii początkowej (150, 100, 50, 10 lub 5 [J]). Charakterystyczne wymiary młota są określone w powyższej normie.

Bibliografia EN ISO 148:2008 Metallic materials – Charpy pendulum impact test.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Przyrządy pomiarowe Kategoria:Wytrzymałość materiałów