W latach 1968–1972 zastępca szefa Wojsk Inżynieryjnych MON ds. technicznych. W l. 1972–1973 pełnomocnik ministra Obrony Narodowej ds. budowy autostrad (kierował budową odcinka drogi szybkiego ruchu między Warszawą a Częstochową), a przez następny rok pełnomocnik MON ds. wyodrębnionego budownictwa lądowego i wodnego. Był także członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Zarządzie Autostrad w Ministerstwie Komunikacji.

W 1974 objął stanowisko zastępcy Głównego Kwatermistrza WP - szefa Służby Komunikacji Wojskowej Głównego Kwatermistrzostwa WP. W latach 1978–1983 był szefem Wojsk Inżynieryjnych MON. Od września do listopada 1971 oraz od października 1979 do lutego 1980 ukończył Wyższe Kursy Akademickie w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w Moskwie, a od września do listopada 1976 trzymiesięczny Wyższy Kurs Akademicki Wojskowej Akademii Tyłów i Transportu w Leningradzie.

W okresie stanu wojennego w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym w Ministerstwie KomunikacjiJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 284.