John Butler (ur. 1728, zm. 1796) – brytyjski lojalista, który powołał i dowodził nieregularną jednostką zwaną „Rangerami Butlera” (ang. Butler's Rangers) działającą w północnym teatrze wojennym w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Pracował w brytyjskim Departamencie ds. Indian pod kierownictwem Williama Johnsona; dowodził również oddziałami Seneków i Kajugów w czasie kampanii saratogańskiej.
Życiorys Przyszedł na świat w rodzinie Waltera Butlera i Deborah Ely, w Nowym Londynie (obecnie stan Connecticut), w 1728 roku. Niedługo potem jego rodzina przeprowadziła się nad granicę w rejony doliny Mohawku, tam gdzie obecnie znajduje się wieś Fonda. W 1752 poślubił Catherine Bradt, z którą miał pięcioro dzieci.
Służbę w milicji rozpoczął w czasie wojny o kolonie amerykańskie. Brał udział w walkach o Fort Ticonderoga, Fort Niagara i Montreal. Po wojnie wrócił do domu i zajął się swoim majątkiem. Jego posiadłości obejmowały 26 tysięcy akrów (około 105 km²). Uważano go za drugiego po Williamie Johnsonie najbogatszego człowieka i posiadacza ziemskiego.