Historia lobbingu w Polsce Początki zawodowego rzecznictwa interesów w Polsce sięgają XVI w. Do pierwszych polskich lobbistów zalicza się rzeczników reprezentujących interesy miast (tzw. ablegaci lub internuncjusze)S. Russocki: Grupy interesu w społeczeństwie feudalnym [w:] „Kwartalnik Historyczny”. 1963 T. XX, nr 4. oraz gmin żydowskich (tzw. sztadlanie)M. Borucki: Sejmy i sejmiki szlacheckie. Książka i Wiedza, Warszawa 1972; W. Kriegseisen: Sejmiki Rzeczypospolitej Szlacheckiej w XVII i XVIII wieku. Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1991., którzy uczestnicząc nieoficjalnie w obradach sejmików szlacheckich lub sejmów walnych, wywierali wpływ na podejmowane decyzje. Najbardziej zaawansowana pod względem stosowanych metod i najbardziej skuteczna polska grupa lobbingowa działała w latach 1834–1857 przy brytyjskiej Izbie Gmin w interesie polskiej emigracji popowstaniowej. Grupa ta składała się z przedstawicieli polskiej arystokracji (m.in.: książę Adam Czartoryski, hrabia Aleksander Colonna-Walewski, hrabia Władysław Zamoyski, Julian Ursyn Niemcewicz). Udało się jej zdobyć wiele korzystnych dla polskich emigrantów rozstrzygnięć, w tym wymierną pomoc finansową ze strony państwa brytyjskiegoK.