Sysoj Kapitanowicz Borodin, ros. Сысой Капитонович Бородин (ur. 18 lipca 1883 w Rosji, zm. 20 lutego 1961 r. we Francji) – rosyjski wojskowy formacji Kozaków Dońskich (generał major), dowódca pułku Kozaków Dońskich w służbie niemieckiej pod koniec II wojny światowej, emigracyjny działacz ruchu Kozaków Dońskich.
Ukończył junkierską szkołę kozacką w Nowoczerskasku. Służył w 6 Pułku Kozaków Dońskich. W 1912 r. ukończył nikołajewską akademię wojskową sztabu generalnego. W momencie wybuchu I wojny światowej służył w sztabie 1 Dywizji Kawalerii Kozaków Dońskich. W sierpniu 1916 r. awansował do stopnia podpułkownika. Od 27 listopada tego roku pełnił funkcję oficera sztabowego do specjalnych poruczeń przy sztabie XIV Korpusu Armijnego. W 1917 r. został szefem sztabu Turkiestańskiej Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec tego roku przyjechał nad Don, gdzie w marcu-kwietniu 1918 r. brał udział w powstaniu antybolszewickim, wystawiając kozacki pułk kawalerii. W maju został szefem sztabu w randze pułkownika korpusu kawaleryjskiego gen. Konstantina K. Mamontowa. Po wyrzuceniu bolszewików znad Donu wybrano go członkiem kozackiego wojskowego kręgu, gdzie był przedstawicielem komisji wojskowej. Jednocześnie pełnił funkcję szefa sztabu VIII Korpusu Dońskiego. Od lutego 1919 r. był szefem sztabu generalnego Wojska Dońskiego w stopniu generała majora.