Na podjęcie decyzji o wojnie miała wpływ trudna sytuacja, w jakiej znaleźli się Grecy w Turcji w miarę rozwoju ruchu młodotureckiego. Tereny Zachodniej Anatolii i Pontu zamieszkiwali od czasów starożytnych w liczbie ok. 2,5 mln. Pod wpływem nacjonalizmu, jaki rozpowszechnił się w Turcji w XIX w. nastąpiły procesy, które zburzyły dotychczasową koegzystencję różnych narodowości. Ruch młodoturecki pod hasłami liberalizmu i modernizacji kraju, odwoływał się do nacjonalistycznych haseł panturkizmu. Mniejszości narodowe (Grecy, Ormianie, Arabowie) z kolei od roku 1916 żądały pełnej niepodległości, opierając się na haśle samostanowienia narodów wysuwanym przez Ententę, co oznaczało w praktyce rozbiór Imperium Osmańskiego na zasadzie rozgraniczenia etnicznegoWobec pozbawienia Turcji posiadłości europejskich po wojnach bałkańskich (z wyjątkiem okręgu Adrianopola (Edirne)) dotyczyło to wyłącznie ziem arabskich we władzy Turcji (późniejsze: Palestyna, Jordania, Irak, Syria, Liban i część ziem Arabii Saudyjskiej ze świętym miastem islamu Mekką), a także etnicznie mieszanych terenów Azji Mniejszej – tzw. Wielkiej Armenii, Konstantynopola (Stambułu) i wybrzeży Azji Mniejszej (Jonia, Pont), zamieszkanych przez Turków i chrześcijańskich Greków i Ormian..